11 Ara 2012

Zaman, adamdan bile saymıyor beni


Sonbahar bitince anlamıştım zaten bir şeylerin kopuk gideceğini içimden. Nereye gitmek istediklerini bilmek isterdim. Neden içimde duramadıklarını da. Ben hep yeteneksizdim zaten bir şeyi içimde tutmakta. Kayıp giderdi bir şekilde. Ne ara, nasıl, nereye gittiklerini hiç anlamazdım. Bir anda olurdu her şey. İçimdeki aşk isteği, tutku, heves nereye gittiler? Onları bulup orada yaşamak isterdim.

İnsan yapraklar kızarmışken düşünemiyor bazı şeyleri. Güzün serin esintisi sancılarını soğutuyor bir şekilde. Bir sızın varsa bile anlamıyorsun. O güzellikle ölmek istiyor insan mesela. Ya da güze takılı kalıp kışa küsmek.

Ama zaman dinlemiyor. İnkarın, yalvarmanın hatta ölmenin bile faydası olmuyor zamanı durdurmaya. Ne olursa olsun, ne yaşanırsa yaşansın ya da ne durumda olursam olayım, o bir şekilde akıp gitmenin yolunu buluyor.

Zaman, adamdan bile saymıyor beni.

3 yorum:

mirage dedi ki...

Güzün serin esintisi sancılarını soğutuyor bir şekilde. Bir sızın varsa bile anlamıyorsun. O güzellikle ölmek istiyor insan mesela.
evet işte aynen böyle..

Uyuşuk Hayalperest dedi ki...

Zaman.. kimine göre zalim, bir katil. Kimine göre şeffatli bir melek.
Keşke hep melek görünse..

cicileydi dedi ki...

Ya da güze takılı kalıp kışa küsmek.
güzellll keskin sözlerin var..
sevdimm seni..