1 Şub 2013

Babam


     Hani öyle bir an olur. Elindeki sigara ağız ağır yanarken iç çekersin. Düşünürsün, gidenleri, gelmeyecekleri ve ne işe yaradığını filan. Öyle boş bakar gözlerin. Ağlamak istersin, olmaz.

     Öyle bir iç çektim. Kalbimin ne kadar kırıldığını bir kere daha sorguluyordum. Babam yanımda bir şeyler söylüyordu ama kafamın içinde konuşup duran şeyler onu duymama izin vermiyordu. Öyle gömülmüşüm ki geceye güzel olan ne varsa yasak etmişim kendime. Babam elini omzuma attı. Öncesinde ne söyledi pek bilmiyorum ama son cümlesi defalarca yankılandı zihnimde. Omzumu sıktı çizik parmaklarıyla.

     "Zaten siz olmasanız, ne yaparım ki ben?"

     Benden bahsediyordu, ailemden. O an anladım. Nasıl da kör etmişti saçma sapan insanlar gözümü. Ne canımdan candı, ne de etimden et. Gerçek olan karşımdaydı.

     Benim için didinen, hatta bir ömrünü feda etmeyi göze almış ve bundan da zerre kadar pişman olmayacağına her şeyden daha emin olan bir adam vardı karşımda. Babam. Kimse babamın kirpiği bile olamazdı.

     Hep bildiğim, ama görmezden geldiğim gerçek yankılandı bu kez zihnimde. Bencilliğimde boğulmak üzereymişim.

      Ben o an anladım. Unuttuğum gerçeği. Hiç de yalnız değilmişim ki.

     Kendime acıyorum. Sen de acıyabilirsin, izin var.

Güzel olansa geçmiş diye bir şeyin artık umurumda olmaması.

4 yorum:

semmma dedi ki...

öyle canım yandı ki okurken. bi başkasının bencilliğinin içine boğulmuş durumdaydım, bütün gece zırlayıp çıkış yolu bulmaya çabaladım, sonra senin babanı okudum kendi babamla kıyasladım istemeden. canım çok acıdı. dönüp etrafımdaki herkese "acımasızlık hoş bi davranış değil; anladınız bence" diyip bi gitmek istedim.

Emilia dedi ki...

göremiyoruz işte bazen. kısa zamanda benzer şeyler başıma geldi benim de. bir adamdan bahsetmişsin, bloğuna yeni geldiğim için bilmiyorum, hemen diğer postlarını da okuyacağım..
zor tabii gidişler, gelişler. beklemek bile bu kadar zorken hem de. ama her zorun sonrasında yine seni kucaklayacak ailen var. tanrım, ne kadar da değerli bir şeye sahibiz..

kitap sanatı dedi ki...

bu ne kadar anlamlı ne kadar içten yazılmış bir yazı
burası ne kadar güzel bir blog...

KIZILGIN (Selnur Güneş) dedi ki...

semmma: bncilliğimizden alamıyoruz bazen kendimizi, istesek de istemesek de.

emilia: ve bazen bunu unutup karamsarlıga bürünüyoruz. ne kötü değil mi?

kitap sanatı: teşekkür ederim, hep beklerim :)